Küçükçekmece Gölü’nün kıyısında son metro kalktıktan sonra taksinin kapısını açtığımda, Atakent’ten gelen o hafif nemli rüzgâr cildime yapışır. Küçük bir valiz, bir şişe parfüm, bir de siyah ipek gömleğin altında beliren meme uçlarım… Bütün gece boyunca seni bekleyeceğim yer, Cennet Mahallesi’ndeki tek katlı evim. Kapıdan girer girmez parmak uçlarımın kokusu koridora yayılıyor; vanilya, tütün ve terli bir kadın.
İkitelli’den Sefaköy’e kadar uzanan yolda aklından geçen her sahneyi, göğsümün kıvrımında, iç bacağımın sıcaklığında yeniden kuracağım. Üniversite kütüphanesinden çıkmış gibi görünen ama altında hiç iç çamaşırı olmayan bir vücut, seni yatağa yatırıp kendi ritmimi dayatacak. Dilim yavaşça boynunda gezinecek, sonra daha aşağı inip seni tamamen ağzıma alacağım; ağzımın içinde attığını hissedeceğim.
Küçükçekmece’nin sessiz sokaklarında, sabah ezanı okunana kadar sadece sen ve ben varız. Çabuk gel.
Comments