Merakla kapıyı araladığımda kendi evimin sıcaklığıyla karşılaşıyorum; tenimdeki hafif parfüm, koridorda bile iz bırakıyor. İki adımda kendimi asansörün aynasında görüyorum, kalp atışlarım ritmiyle birlikte hızlanıyor, oğlumun okuldan dönüş saatiyle çakışmayan bu birkaç saat için bütün bedenim hazır.
Küçükçekmece Gölü’ne bakan pencereden süzülen ışık, göğsümdeki kabartıları daha da belirginleştirirken, Atakent’ten gelen hafif trafik uğultusu kulaklarımda uğulduyor. Sefaköy’den geçen otobüs sesleri dışarıda kalırken, burası sadece bizim. Seni bekliyorum, nefes nefese, bu akşamın tadını birlikte çıkarmaya.
Comments